وبلاگ

روز جهانی گردشگری

روز جهانی گردشگری و هتل حلما مشهد روز جهانی گردشگری و هتل حلما مشهد بابک آرش نیا


روز جهانی گردشگری

 


از سال ۱۹۸۰، سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل متحد سالانه روز ۲۷ سپتامبر را به عنوان روز جهانی گردشگری جشن می‌گیرد. اساسنامه این روز در تاریخ ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۷۰ به تصویب سازمان جهانی گردشگری رسید. انتخاب و تصویب این روز نقطه عطفی در گردشگری جهانی محسوب می‌شود. هدف از گرامی داشت چنین روزی، بالا بردن سطح آگاهی در مورد نقش گردشگری در جامعه جهانی و نشان دادن چگونگی تاثیر گردشگری بر ارزش‌های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی در سراسر جهان است. توسعه جهانگردی و پیشرفت آن زمانی شروع شد که از یک سو قوانین و مقرراتی در زمینه حق مرخصی برای کارمندان و کارگران به مرحله اجراء در آمد و از طرف دیگر بالا رفتن سطح زندگی مردم در کشورهای صنعتی، امکان مسافرت را ایجاد کرد. این دو عامل همراه با حس کنجکاوی نسبت به وضع زندگی و پیشرفت سایر ملل و آگاهی یافتن از روش زندگی و آداب و رسوم اقوام مختلف سبب شد تا انواع مختلفی از گردشگری اعم از فرهنگی، مذهبی، تجاری و سیاسی بوجود آید. البته گردشگری باتوجه به گستردگی که دارد به این عناوین ختم نشد و هر روز گونه ای جدید از گردشگری در دنیا شکل گرفت.
واژه توریسم از کلمه تور به معنای گشتن اخذ شده که ریشه در لغت لاتین به معنای دور زدن، رفت و برگشت بین مبدأ و مقصد و رخش دارد که از طریق زبان‌های فرانسه و انگلیسی به فارسی راه یافته‌است. معادل فارسی آن گردشگر است.
با دقت در سفرنامه‌هایی که به جای مانده به این نتیجه می‌رسیم که آنچه از قرن نهم تا قرن چهاردهم میلادی وجود دارد، سیاحت مسلمانان است به کشورهای خاورمیانه و خاور دور، مانند: ژاپن و آفریقا و اروپا. جهانگردان مسلمان گزارش سفر خویش را در کتابهای جغرافیائی و یا در تحقیقات تاریخی و عقیدتی ارائه داده‌اند؛ و در این دوران خبری از رفت‌وآمد سیاحان اروپایی و مردمان غرب مسیحی نیست؛ و گویا آنان هیچ گونه‌ای علاقه‌ای به گردشگری نداشته‌اند. گاه گاهی به یک جهانگرد و تاجر یهودی غربی در بلاد شرق برمی‌خوریم. از قرن پانزدهم به بعد، به ویژه در قرن هفدهم می‌بینیم که جریان گردشگری به طور دقیق به عکس جریان یافته است. جهانگردان مهم را غربیان تشکیل می‌دهند که به سرزمینهای شرق روی آورده و گزارشهای گوناگونی از آداب، میراث فرهنگی، شیوه‌های حکومتی، اجناس و محصولات شهرهای اسلامی داده‌اند و خبری از جهانگردان مسلمان نیست و یا اگر رحله هائی وجود دارد، در محدوده سفر حج و از منطقه‌ای اسلامی به منطقه‌ای دیگر است .
گردشگری پایدار : سازمان جهانی جهانگردی گردشگری پایدار را اینگونه تعریف می‌کند : گردشگری ای پایدار است که همزمان با حفظ و افزایش فرصتها برای آینده نیازهای مناطق میزبان و گردشگران حاضر در آن منطقه را فراهم کند. درواقع مدیریت منابع و توسعه گردشگری باید بصورتی انجام گیرد که در کنار تامین نیازهای اقتصادی، اجتماعی و زیباشناختی تمامیت فرهنگی، فرایندهای ضروری زیست محیطی، تنوع زیستی و سیستمهای بقا حفظ گردند.
با توجه به این بیانیه و تعریف، اصول و مبانی زیر برای توسعه گردشگری مطرح می‌گردد:
طبیعت، تاریخ، فرهنگ و منابع دیگر جهت استفاده دائم در آینده برای گردشگری حفظ شده‌اند که منافعی را نیز برای جامعه امروز به همراه دارند. توسعه گردشگری، برنامه‌ریزی و مدیریت شود تا مشکلات فرهنگی، اجتماعی یا زیست‌محیطی جدی در منطقه ایجاد نکند. در صورت نیاز، کیفیت کلی زیست‌محیطی منطقه گردشگری حفظ و وضع آن بهبود یابد.

امکانات موجود در ایران نشان می دهد که ایران ظرفیت پذیرایی بیش از 2 الی 3 میلیون گردشگر خارجی را در سال دارا می باشد و این امر امکان پذیر نمی باشد مگر اینکه نقاط ضعف موجود در این صنعت پر بار که به عنوان سومین صنعت مولد شغل و سرمایه بعد از نفت و خودرو سازی می باشد حل شود.می توان از جمله نقاط ضعف موجود در صنعت توریسم را نبود مدیریت کامل و جامع در این صنعت ˓عدم توجه به منابع انسانی و در آخر به ضعف در اطلاع رسانی و تبلیغات اشاره کرد.که در این بین تبلیغات و اطلاع رسانی اهمیت و تاثیر زیادی بر رشد صنعت گردشگری دارد.صنعت گردشگری امروزه به قدری در توسعه اقتصادی و اجتماعی کشور ها اهمیت دارد که اقتصاد دانان آن را صادرات نامرئی نیز می نامند .صنعت گردشگری در ایران به 2 دسته 1-گشت و گذار2-زیارتی تقسیم می شود که در این بین از مکان های تاریخی و طبیعی که مربوط به بخش گشت و گذار می شود می توان به استان های اصفهان˓فارس˓آذربایجان شرقی و غربی.... اشاره کرد و در بخش زیارتی استان های خراسان رضوی و قم نقش مهمی را ایفا می کنند.
در کل صنعت جهانگردی و توریسم دو هدف عمده را دنبال می کند :
1)درآمد اقتصادی
2)اشاعه فرهنگ ملی و اسلامی
در این نمودار پراکندگی تعداد واحد های پذیرایی بین راهی کشور را در سال 1388 که توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری تهیه شده است نشان می دهد.همان طور که در این نمودار مشخص است استان مازندران با پراکندگی 321 به عنوان بیشترین واحد پذیرایی و استان چهارمحال و بختیاری با پراکندگی 13 به عنوان کمترین واحد پذیرایی در کشور عزیزمان ایران می باشند به طور قطع مشخص است که تعداد مسافران و گردشگرانی که به یک شهر عزیمت می کنند باعث ساخته شدن واحد های پذیرایی می شوند.استان مازندران به علت آب و هوای خوب و جاذبه های گردشگری طبیعی مانند بهشهر˓ورسک˓لاریجان˓نمک آبرود˓رامسر˓کلاردشت و عباس آباد و... هر ساله گردشگران زیادی را به سوی خود جذب می کند. ولی استان چهار محال و بختیاری از جاذبه های گردشگری کمتری برخوردار است به همین دلیل گردشگران کمتری این استان را برای سفر انتخاب می کنند نمونه گردشگری بارز این استان کوهرنگ˓آبشار دره عشق˓آتشگاه و ... می باشد بعد از استان مازندران به ترتیب استان تهران˓استان گیلان˓استان خراسان رضوی و استان لرستان از بالا ترین پراکندگی تعداد واحد پذیرایی برخوردارند.امی به روزی که ما بتوانیم در تمامی استان ها قدرت جذب گردشگران را بالا ببریم تا همه استان ها از نظر اقتصادی از این صنعت پر سود بهره ببرند.

WWW.HELMAHOTEL.COM

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.